Bogumiła Krassowska
Biografia
Bogumiła Krassowska urodziła się 1 marca 1930 roku w Turku jako córka Jana, księgowego starostwa tureckiego, i Zofii z Reppelów. Miała troje rodzeństwa: Janinę, Zdzisławę i Stanisława. W okresie okupacji, po aresztowaniu ojca i wysiedleniu z Wielkopolski, mieszkała z matką i rodzeństwem w Warszawie; po wojnie rodzina powróciła do Turku.
W 1948 zdała maturę w Liceum im. Tadeusza Kościuszki w Turku, a następnie przeniosła się w okolice Warszawy (Wesoła Groszówka) i podjęła pracę. Pracowała w Głównym Urzędzie Statystycznym, Polskim Czerwonym Krzyżu i Powszechnej Kasie Oszczędności. W 1952 związała się z zawodem bibliotekarza; została kierowniczką Biblioteki Związkowej w Fabryce Samochodów Osobowych. W latach 1953–1954 była słuchaczką Państwowego Zaocznego Kursu Bibliotekarskiego, po którym w grudniu 1954 zdała zawodowy egzamin państwowy. We wrześniu 1955 zatrudniła się w Bibliotece Publicznej miasta stołecznego Warszawy.
Przez pierwsze kilkanaście lat pracy w warszawskiej Bibliotece Publicznej kierowała kolejno dwiema osiedlowymi bibliotekami dla dzieci i młodzieży, utrzymując kontakt z pisarzami, m.in. Haliną Rudnicką. Od 1970 pracowała w Bibliotece Publicznej m. st. Warszawy – Bibliotece Głównej przy ulicy Koszykowej: początkowo w Dziale Bibliologii, od 1972 jako kierownik Oddziału Uzupełniania Księgozbiorów Bibliotek dla Dzieci w Dziale Obsługi Sieci, od 1975 w Dziale Instrukcyjno–Metodycznym, gdzie zajmowała się przeglądem nowości wydawniczych pod kątem ewentualnych zakupów oraz nadzorem nad czytelniami naukowymi, a od 1982 nad bibliotekami zakładowymi i szpitalnymi.
Równocześnie podnosiła kwalifikacje zawodowe: w 1961 ukończyła studia magisterskie na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego, w 1963 odbyła kurs dla bibliotekarzy dziecięcych w Jarocinie, a w 1975 złożyła egzamin nabibliotekarza dyplomowanego w Bibliotece Głównej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.
Krassowska przeszła na emeryturę z końcem 1988, by w kwietniu 1989 powrócić do pracy w bibliotece na pół etatu. Przez kolejne dwa lata zajmowała się stworzeniem Izby Pamięci Marii Kownackiej w żoliborskim mieszkaniu pisarki. Zmarła w 1998 roku; Maria Kownacka zapisała Bibliotece Publicznej miasta stołecznego Warszawy mieszkanie i księgozbiór, a mieszkanie stało się częścią Muzeum Książki Dziecięcej. Krassowska zająć się uporządkowaniem i inwentaryzacją księgozbioru, opracowała katalog alfabetyczny, prowadziła prace porządkowe wśród rękopisów, listów i fotografii oraz nadzorowała remonty w celu zachowania wystroju zgodnego z wolą zmarłej pisarki. Po przygotowaniu Izby Pamięci do udostępniania przyjmowała wycieczki szkolne i opracowywała model lekcji bibliotecznej, utrzymując kontakt z rodziną Marii Kownackiej. Założyła Koło Przyjaciół Izby Pamięci Marii Kownackiej, a w Kole Towarzystwa Przyjaciół Dzieci pełniła funkcję sekretarza.
W 1991 zakończyła pracę w Muzeum Książki Dziecięcej; przez kolejne cztery lata kontynuowała prace bibliograficzne, współpracując z Aliną Grefkowicz kontynuując opracowanie bibliografii polskiej literatury dziecięcej za okres międzywojenny. Efektem było opracowanie Bibliografii literatury dla dzieci i młodzieży 1918–1939: literatura polska i przekłady (wydana w 1995). Zmarła po długiej chorobie; spoczywa na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 55 C 5-2).